Mijn eigen dieren

Mon Ami

Ik reed al een jaar of 4 bij een manege en deed aan voltige. maar het grote paardenavontuur begon toch echt eind 2006 met Mon Ami

Het hele grote paardenavontuur begon toen ik op mijn 14e een 6 jarige Tinker merrie, L1 gereden met wedstrijdervaring, kreeg. Mon Ami. In de marktplaatsadvertentie stond “voor gevorderde ruiters” wat een hint had moeten zijn. En wat mijn paardonwetende moeder afwimpelde als “ach je rijd toch al 4 jaar op de manege? Je bent geen beginner meer!” dus proefgereden, en ze ging er bijna onmiddellijk met me vandoor… nog een hint… maar goed ze zag er zo lief uit en we hebben haar na keuren meegenomen. 

De eerste maand dat ik haar had kon ik redelijk met haar rijden. Ik dacht dat we gewoon aan elkaar moesten wennen… na een maand begonnen de problemen. Ze wilde geen voeten meer geven, luisterde niet meer naar mijn hulpen, en als we buiten aan het wandelen waren ging ze er zonder mij vandoor, terug naar huis. Ik bleek geen schattige knuffelmerrie maar een dominante Alfa die om veel duidelijkheid en grenzen vroeg.  Die kon ik niet aangeven. Ik volgde een cursus paardenfluisteren en lessen a la Monty Robberts Join-Up. Daar heb ik lang mee gewerkt en in eerste instantie leek het te verbeteren. Ik werd in ieder geval steviger en leerde grenzen aangeven. Ook kwamen er andere paardvriendelijke hulpmiddelen… Een boomloos zadel en bitloos hoofdstel zijn toch veel vriendelijker? Ondertussen ging ze er buiten nog steeds met me vandoor en ook rijdend in de bak schoot ze er een keer of twintig in een uur vandoor om dan bij het hek via een sliding stop tot stilstand te komen… Ik heb wel leren zitten in die tijd! Daarnaast wilde mijn reguliere smid haar alleen nog bekappen als ze een praam droeg. Hij was van de oude stempel en ze reageerde niet als je haar met een vijl sloeg… Dus die heb ik de deur uit gedaan en ben zelf leren bekappen. Bij mij kon ze in ieder geval haar voeten omhoog houden nu. Daarnaast nog even Emiel Voest gedaan, Mon Ami werd daar heel kwaad van… en Parelli les gehad… dat is de enige keer dat ik Mon Ami heb zien steigeren als weerstand. Toch wel impressive voor een paard wat liever lui dan moe was… Dat was duidelijk niets. 

Tot  ik bij een vriendin kwam die me meesleepte naar de canadese trainer Chris Irwin. Daar was ik van onder de indruk van wat ik zag. Dus de volgende keer dat hij weer in Nederland was heb ik me aangemeld voor de lessen in Arnhem. 1.5 uur op de trailer en daar drie dagen blijven had ik er graag voor over. En wonder boven wonder… Chris kon me niet alleen uitleggen waarom mijn paard zich gedroeg zoals ze deed. Iets wat geen van de trainers tot nu toe kon… Hij kon me ook vertellen hoe ik het het op kon lossen. We hebben 3 dagen lang gewerkt aan een rem. Die had Mon Ami niet meer onder het zadel of op de grond. En aan het waarom ze niet wilde stoppen. Na die drie dagen is ze er nooit meer remloos vandoor geschoten! Ik had sinds dien een rem!! Zonder trekken of plukken of scherpe bitten. Hier was ik zo van onder de indruk dat gedurende de jaren die er op volgden ik elke keer als Chris in NL was ik trouw met Mon Ami aanwezig was. Tot het punt dart we konden longeren zonder er vandoor te gaan, lange lijnen met andere paarden in dezelfde bak en zelfs rijden, stap draf en galop in de bak met andere paarden zonder rennen, bokken en gedoe.

Op een gegeven moment ging het niet goed meer. Elke keer eindigde ik de training met een braaf paard, maar als ik begon was het alsof ze alles vergeten was. Ze begon aan te vallen en te trappen. Bij Chris kreeg ik het wel weer opgelost maar de volgende dag begon ze weer opnieuw. Ik heb het een tijd aangekeken en alles geprobeerd wat ik kon bedenken. In de kudde ondertussen was ze ook anders. Waar ze vroeger als je haar sochtends losliet meteen ging staan kriebelen met haar vriendje stond ze nu alleen nog maar in een hoekje in haar eentje. Ook begon ze andere dieren, zoals katten aan te vallen. Ik vond dit gedrag niet logisch en heb er verschillende therapeuten en mensen naar laten kijken. Met z’n allen vermoedde we een hersentumor die haar zo veel hoofdpijn bezorgde dat ze niet meer paardwaardig kon leven. Ik heb haar na dat ze 5 jaar bij mij was laten inslapen. Zij was voor mij het paard waar het allemaal mee begon. Zonder haar zou ik nu nooit zijn wie of waar ik ben. Ze word onbewust door de trainers bij Chris herdacht. Ze is een legende geworden. Elk moeilijk Paard word daar nu beoordeeld als “makkelijker of moeilijker dan Mon Ami” Ze overleed in 2012. 

Virea

my one in a lifetime horse

December 2015. Ik had dankzij een kennis de mogelijkheid om een Lipizzanermerrie te trainen, haar trauma’s met mensen te helpen oplossen en haar in te rijden. Al snel was ik zwaar onder de indruk van deze merrie.  Ondanks haar trauma’s was ze zo zacht. zo sensitief, zo welwillend. Ze had zo veel power maar op een goede manier… Toen er de mogelijkheid kwam  voor mij om een nieuw eigen paard te kopen was de beslissing snel gemaakt: Dat word een Lippi.

Ik had het nummer van een fokker “die alle Lippi’s in NL en omstreken kent. Als je wat zoekt, hij weet waar je het kan vinden”  Ik heb de fokker opgebeld, wil je langs komen? ja graag. Wanneer? Vanmiddag? Ok, tot straks dan. Zo gezegd zo gedaan was ik die middag in het pitoreske Schaijk om Lippi’s te kijken. Eenmaal daar angekomen werd ik hartelijk ontvangen en gingen we paarden kijken. De fokker zei me dat alles wat ie had lopen te koop was alleen zijn dekhengst daar moest je zijn vrouw ook bij kopen.  Dus wij lopen de stallen door en hij laat me zijn paarden zien. Aan het einde van de stal hoor ik gehinnik. wij lopen erheen en in het stalletje staat een 1.5 jarige merrie met ezelsoren en een herttennek en compleet uit verhouding. Het lelijkste paard wat ik ooit gezien heb. Nu ik er ben word ze rustig. Hierna liet de fokker me een hele leuke  4 jarige ruin zien. Die precies aan mijn eisen voldoet. De ruin wil alleen niets met me te maken hebben en doet alsof ik niet besta. Na de koffie stonden alle paarden buiten dus wij lopen het weiland in om de paarden daar te bekijken. Komt dat hele lelijke merrietje naar me toe lopen, de rest van de wereld negerend… Ze komt op nog geen 20 cm van me af  naast me staan, doet haar hoofd omlaag en valt in slaap.  laten we voorop stellen dat ik op zoek was naar een rijpaard. Niet naar een jaarling… Maargoed bij de 2e keer dat ik kwam kijken negeerde de ruin me nog steeds… En kwam het merrietje weer gezellig naar me toe alsof ze dat elke dag deed… Lang verhaal kort, janari 2016 was ik trotse eigenaar van Virea. 1.5 jaar en lelijk. maar met een geweldig zacht en meewerkend karakter. niet snel onder de indruk van wat dan ook, gangen om u tegen te zeggen en een enorm temperament. 

Ze was meelopen aan een halster gewend dus het eerste wat ik met haar deed was in het bos gaan wandelen. We hebben eindeloos samen gewandeld en zelfs de eerste keer was ze wel wat gespanne… Maar deed gewoon netjes alles wat ik van haar vroeg. geen getrek, gebeuk, wegrennen of ander gedoe. Ik heb haar gestald op een paddoc paradise bij mij in de buurt en van daaruit zijn we fijn samen aan de slag gegaan. Rustig aan heb ik het wandelen uitgebouwd, longeren opgepakt. Lange lijnen aangeleerd. En was ze zo braaf dat ik haar gewoon aan een halstertje mee kon nemen naast de fiets. Dit is het meest geweldige paard wat ik ooit in mijn handen heb gehad! ze is super sensitief, altijd voorwaarts, racet het liefst met neus en staart omhoog door de bak. maar ook weer makkelijk te stoppen. wil altijd bij je zijn. Komt altijd buurten als er iemand in de Paddoc Paradise aan het werk is. Schiet er nooit vandoor. Kan wel schrikken maar stopt dan gewoon. Ziet er niet meer uit als het lelijkste paard ooit 😉 en Januari 2018 ben ik voor het eerst opgestapt. Ik reed met haar weg alsof ze het al jaren doet. Geen gedoe.  juli 2018 ben ik 14 ritjes verder. meestal niet meer dan een kwartier. Kent ze stap draf en galop links en rechtsom. Kan ze halthouden en achterwaarts. Kan ze in stap en draf slangenvoltes lopen en kan je een volte 5 meter draven. Kan ik sturen in galop en heb ik 2x buiten gereden waarvan 1x alleen met haar.  En heb ik haar meegenomen aan het halster met mijn 10 jarige stiefzoon op haar rug voor een buitenrit. Die kan niet rijden en stuitert alle kanten op. Het interesseert haar niets en ze doet rustig wat ik van haar vraag en reageert netjes op de stemcommando’s van stiefzoon. Ik ben zo blij met dit paard! 

Mijn doel met haar is lekker veelzijdig bezig zijn. haar laten opgroeien tot stabiel rijpaard die ik overal me naartoe kan nemen. Ze heeft aanleg voor klassieke dressuur en endurance, ze is simpleweg niet moe te krijgen… Ik ben erg benieuwd hoe ver ik met haar kom. misschien ga ik in de toekomst wel Working Equitation met haar doen. Ik wil met haar keoienwerk gaan doen, ik denk dat ze dat geweldig vind. misschien zet ik haar ook wel voor een karretje. En wil ik eens gaan kijken of Rossvechten wat voor ons is. Maar het voornaamste doel is dat ze in goede gezondheid en met veel plezier een jaar of 30 word.